Webmaster, 15 mei 2006
Peru Cusco

Terug van weggeweest...

Op paaszaterdag ben ik met Maaike, een Nederlands meisje dat Hanneke en ik ontmoet hadden tijdens het Manu Chao concert, richting Lares vertrokken. Zij was namelijk wel nieuwsgierig naar het project en wilde het wel eens bekijken. Hanneke bleef achter in Cusco, want zij had te veel problemen met haar darmen en wilde een dokter gaan opzoeken. Gelukkig waren de kinderen en de pater heel enthousiast toen ze me zagen en al snel was het alsof ik geen dikke drie maand was weggeweest. Ik werd meteen helemaal ondergeknuffeld. Die middag ben ik met een aantal kinderen wezen wandelen en het was heel gezellig. Natuurlijk moest ik weer aan de hoogte wennen en liep ik als laatste hijgend achter de kinderen aan. Die avond werden Maaike en ik gelijk voor de leeuwen gegooid: de pater gaf een mis. De mis duurde zo´n 1,5 uur en was om 23.00 uur afgelopen. En het was steenkoud in de kerk...

Die dinsdag kwam Hanneke nog ff langs om de kinderen te zien. Ze was nog niet naar de dokter geweest, maar ging dat nog doen. Zij en Maaike zijn later die week richting Cusco vertrokken en ik was weer in m´n eentje. En later bleek, na radiocontact met Cusco gehad te hebben, dat Hanneke chronische salmonella en parasieten had! En de hele volgende week ziek op bed heeft gelegen. Laat ik me in Nederland ook maar eens goed controleren... Inmiddels is ze ook weer terug in Lares. Het beestjesgevaar is nog niet geweken. Naast de parasieten en luizen die op de loer liggen, heb ik nu last van vlooien in m´n slaapzak. M´n hele lichaam zit onder de beten en jeuken dat ´t doet! Ik heb inmiddels spul gekocht om ze uit te roeien.

In Lares is veel veranderd en toch ook weer heel weinig. Een aantal kinderen heeft de middelbare school afgemaakt en is verder gaan studeren, of in Cusco, of in Lima. Daarnaast zijn er een aantal nieuwe kinderen die het hele traject van het project gaan volgen. In totaal zijn er nu 60 kinderen, waarvan er 10 meisjes zijn. Ook zijn er een aantal personeelsveranderingen doorgevoerd. Rafael is vertrokken en Roberto heeft zijn kerkelijke taken overgenomen en geeft geen les meer op de school. En er is een panaderia gekomen, we bakten al wel zelf brood, maar nu wordt het professioneel aangepakt en worden er daadwerkelijk broodjes verkocht. En iedere ochtend word ik wakker gebeld door de kinderen die heel luid met de bel luiden om iedereen maar op de hoogte te stellen dat er brood is! En ik kan me sinds een aantal weken eindelijk fatsoenlijk douchen! Sinds een aantal weken werken de zonnepanelen en is er warm water. Water kost hier overigens niets, 1 sol in de maand (zo´n 25 eurocent) en in de regenperiode 50 solcent.
En vanaf nu heb ik ´s middags niet meer de allerkleinsten onder m´n hoede, maar de iets grotere en de ouderen. Het Spaans van de kleintjes is heel slecht, hun eerste taal is namelijk Quechua, wat echt onverstaanbaar is. Vandaar dat Roberto nu de kleintjes met hun huiswerk helpt en ik de grotere, wat voor mij wel weer een nieuwe uitdaging is. Hun leerstof is niet zo heel moeilijk, zelfs dat van de alleroudsten niet. Die hebben ´brugklaswiskunde´ en dat is ondanks mijn wiskundedeuk toch nog goed te volgen. Maarja, leg de leerstof maar eens uit in het Spaans zodat de kinderen het begrijpen.

Inmiddels heeft de pater zijn 56ste verjaardag gevierd. Daar werd een groot feest van gemaakt. Samen met Roberto heb ik de kinderen allemaal een tekening, gedicht of verhaaltje laten maken, dat ingebonden en aan de pater gegeven. Aan het eind van de ochtend hebben een aantal mensen uit het dorp een maaltijd voor de pater bereid, waarbij alle werknemers van het project, en waaronder ik natuurlijk, van mee mochten genieten. Ik kreeg, naast de aardappelen en de salade, iets voorgeschoteld wat me enigszins bekend voorkwam: cuy! Wat is cuy, zul je nu wel denken... Dat is een lief klein diertje dat veel mensen in Nederland als huisdier houden: cavia! Ik was natuurlijk wel nieuwsgierig hoe het smaakte en in Peru moest het toch eens de eerste keer zijn. Eigenlijk was het een schande dat ik het tot nu toe nog steeds niet geprobeerd had. En ik moet zeggen dat het me nog niet eens tegenviel. In Nederland zal ik de dierenwinkels misschien nog wel eens een keertje afstruinen... ´s Middags waren er een aantal paters en kinderen van naburige projecten, om mee te eten en te zingen voor de pater. ´s Avonds kregen we pizza, m´n old time favorite, geserveerd. Zelfgemaakte, uit eigen oven. De kinderen en niet op de laatste plaats, ik, hebben ervan gesmuld. Eindelijk een keer lekker eten in Lares! En ik heb samen met een aantal anderen appeltaart gebakken voor alle kinderen. Daarna hebben de kinderen liedjes voor de pater gezongen en voor hem gedanst. Kortom, een gezellige dag.

De vorige keer dat Hanneke en ik in Cusco waren, konden we gratis raften via Paulo, een vriend van ons die op een reisbureau werkt. Hij had toevallig nog een aantal plaatsen over en we konden mee. Het was heel leuk om te doen, maar ik had het eigenlijk iets spectaculairder verwacht. Dat het iets ruiger was. Maar goed, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken. Wat wel jammer was, was dat ik Koninginnenacht in Cusco moest missen. Een bar in Cusco had op zaterdagavond 29 april een speciaal oranjefeest georganiseerd. Alleen werd ik na het avondeten ziek en moest overgeven. Heb dus maar uitgeziekt, want ik wilde het raften van de volgende dag natuurlijk ook niet missen.

Volgende week is de verjaardag van Lares, van 17 t/m 22 mei. Er worden sportwedstrijden en traditionele dansen gehouden en traditionele gerechten gemaakt. En natuurlijk wordt er ook een mis gegeven, hoe kan het ook anders. Ben wel benieuwd hoe de Laresianen feest vieren.

Het aftellen is inmiddels begonnen. Nog maar een maandje in Peru en dan vertrekken richting Nederland. Het is dan ook wel weer leuk om iedereen weer te zien en te spreken. En eindelijk weer lekker eten en niet alleen in de weekendjes Cusco. Gelukkig waren er nog vliegtickets van Cusco naar Lima, en hoeven we niet zo´n 22 uur in de bus te zitten met al onze zooi. Het vliegtuig naar Amsterdam vertrekt op 9 juni en de 10e komen we ´s avonds in Amsterdam aan.

Liefs Leonie

Oh ja, en van het geld van alle gulle gevers heb ik inmiddels een aantal rugzakken voor de kinderen gekocht die er geen hadden, en ze waren er ongelooflijk blij mee! Bedankt allemaal!

En de foto´s: http://www.mijnalbum.nl/Album=KWL4LPJB

Met HalloBuitenland.nl kun je Leonie in Peru echt goedkoop bellen!